| تبليغات | X |
|
حضرت علی(علیه السّلام) فرموده اند: آرام باش ، توکّل کن،تفکّر کن ،آستین ها را بالا بزن ، خواهی دید که خداوند زودتر از تو دست به کار شده
+ نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم تیر 1386ساعت 7:22 بعد از ظهر توسط احمدرضا حجارزاده
|
بسم اللّه الرحمن الرحیم اَلَم یَعلَم بِاَنَّ اللهَ یَری آیا آگاه نیستی که خداوند تو را می بیند؟ سوره مبارکه عَلَق،آیه چهاردهم
+ نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم تیر 1386ساعت 7:21 بعد از ظهر توسط احمدرضا حجارزاده
|
حضرت علی(علیه السّلام) فرموده اند: هرکارِ خوبی می کنی، از یاد بِبَر...
+ نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم تیر 1386ساعت 7:15 بعد از ظهر توسط احمدرضا حجارزاده
|
بسم الله الرحمن الرحیم آزادیِ پریا هنگامِ نگارشِ یکی از یادداشت هایم،طبقِ عادت آن را بازنویسی می کردم و در همین حال برایِ برخی کلمات که در تصوّرم رنگی داشتند،رنگ انتخاب می کردم. وقتی به کلمة آزادی رسیدم،ماندم. در واقع هیچ رنگی برای این کلمه قائل نبودم. بنابراین رو کردم به پریا- خواهرِ نُه ساله ام- که در آن لحظه کنارم بود و از او پرسیدم:« به نظرِ تو آزادی چه رنگیه؟!». انتظارِ پاسخِ فیلسوفانه ای از او نداشتم؛ چرا که می دانستم معنایِ آزادی در دنیایِ کودکانة او آن چیزی نیست که من در نظر دارم و می شناسم امّا ناباورانه جوابی از او شنیدم که باعث شد کلمة بی رنگِ ذهن من، رنگی تازه به خود بگیرد. جالب آنکه پریایِ ما، بی معطّلی دلیلی هم برای حرفی که زده بود رو کرد تا دیگر بهانه ای برای پرسش نداشته باشم. - تویِ آزادی، همه رنگی هست. - چرا؟ - برایِ اینکه آزاد و رها از یک رنگه و می تونه هر رنگی باشه. حالا فهمیدی؟! و اینگونه است که از این پس،آزادی هایِ من، ترکیبی است از رنگ های گوناگون. آزادیِ من،آزادیِ پریا ست.
+ نوشته شده در چهارشنبه ششم تیر 1386ساعت 6:58 بعد از ظهر توسط احمدرضا حجارزاده
|
فَریاد نیمه شبی عُریان خاطره روی رگ هایِ سیاه و وَرَم کرده تختخوابِ من جان می دهد و شعر ـ « شعر» را می گویم ـ در یک قدمیِ او کاری از دستش ساخته نیست تنها ایستاده بر تاریکیِ تردید فَریاد می کشد ، فَریاد و مرگِ خاطره را نظاره گر است چه فایده؟ دنیا ناشنواست بیست ودوم تیرماه 1385 خورشیدی/تهران
+ نوشته شده در سه شنبه پنجم تیر 1386ساعت 7:52 بعد از ظهر توسط احمدرضا حجارزاده
|
بسم اللّه الرحمن الرحیم در ستایشِ خورهِه* گوشه ای روشن و پاک به سویِ خورهه روانم چون رود خورهه کجاست؟ گوشه ای از دنیاست میعادگاهِ من و تنهایی هاست کوله بارم در کیفِ سیاه رنگِ سفر بَر دوش، کاغذهایِ باکره روان نویسِ آبستن و رویا همسفرانم هستند به سویِ خورهه می روم چون باد، خورهه کجاست؟ روستایی ناممکن جایی دنج پُر از زیبایی سرشار از آرامشِ تخریب نشده عاری از وفورِ صنعت و ماشین و من از فرازِ همین ویرانه شهر می بینم آبادیِ خورهه را و صدایم را عاشقانه به سویِ او پرتاب می کنم: منتظر باش، می آیم... می آیم...! سکوت سرما کُرسی عزیز1 خداوند مرا میزبانند همه را دوست دارم، ماهِ فروردین است درختان با شکوفه های بهاری خود را بَزَک کرده اند کوه ها لبخند می زنند دشت ها جوانه ی استقبال. سکوت مرا از تنهایی می گیرد و از ترس. سرمایِ ملایمِ اوایلِ بهار دستِ نوازش بَر گونه هایم می کِشد و باد سرودِ همیشگی اش را سَر می دهد: «خورهه گوشه ای از دنیاست میعادگاهِ من و تنهایی هاست» کُرسی مرا به آغوش می کشد گرم و صمیمی و عزیز با دست هایی رَگتاب، لاغر و پیر و گوش هایی که تنها فریاد را می شنوند با لبخندِ مُرده ی این سال ها چای می گذارد روی گُلِ کُرسی و کاسه ای لَبالب کِشمش و نخودچی ظرفی دیگر آجیل و دوریِ2 پُر از کُنجد و یک لحظه بگو حتّی تکرارِ« مادر، مادر» از لبانِ خسته اش نمی افتد: « بخور مادر، نوشِ جان مادر». شگفت زده می نگرم به دنیای خورهه چگونه از ناشنوایی در شهر به پَژواک رسیده ام در روستا؟! تنها اینجاست در خورهه که صداها را می شنوم؛ صُبح با جیک جیکِ ناتمامِ میلیچ3 ها بیدار می شوم برایشان دست تکان می دهم. نان و پنیر و کَره و شیر و اَرده مربّا همه تازه و محلّی، حاضر است: « بخور مادر، نوشِ جان مادر»! بویِ مهربانیِ دستِ مادران از هر کدام جاریست؛ نَه، نمی توانم نمی توانم نبینم نشنوم نگویم ... به دشت می زنم تا نَفَس تازه کنم و همانجا می بینم خداوند را با چشمانِ مهربان دست هایِ بخشنده صدایِ دلنشین که در چشمه ی روستا جاری است در کوچه باغ ها دشت هایِ سبزِ گندمزار من به او می خندم و اعتراف می کنم: آری، خورهه گوشه ای از دنیاست گوشه ای روشن و پاک مثلِ خداست... فروردینِ 86 خورهه
+ نوشته شده در سه شنبه پنجم تیر 1386ساعت 7:42 بعد از ظهر توسط احمدرضا حجارزاده
|
یگانه شکلِ زندگی که به راستی به نتیجه می رسد، ادبیّات است. مارسِل پروست
+ نوشته شده در یکشنبه سوم تیر 1386ساعت 8:59 بعد از ظهر توسط احمدرضا حجارزاده
|
|
درباره وبلاگ 
|
