| تبليغات | X |
|
بسم الله الرحمن الرحیم آزادیِ پریا هنگامِ نگارشِ یکی از یادداشت هایم،طبقِ عادت آن را بازنویسی می کردم و در همین حال برایِ برخی کلمات که در تصوّرم رنگی داشتند،رنگ انتخاب می کردم. وقتی به کلمة آزادی رسیدم،ماندم. در واقع هیچ رنگی برای این کلمه قائل نبودم. بنابراین رو کردم به پریا- خواهرِ نُه ساله ام- که در آن لحظه کنارم بود و از او پرسیدم:« به نظرِ تو آزادی چه رنگیه؟!». انتظارِ پاسخِ فیلسوفانه ای از او نداشتم؛ چرا که می دانستم معنایِ آزادی در دنیایِ کودکانة او آن چیزی نیست که من در نظر دارم و می شناسم امّا ناباورانه جوابی از او شنیدم که باعث شد کلمة بی رنگِ ذهن من، رنگی تازه به خود بگیرد. جالب آنکه پریایِ ما، بی معطّلی دلیلی هم برای حرفی که زده بود رو کرد تا دیگر بهانه ای برای پرسش نداشته باشم. - تویِ آزادی، همه رنگی هست. - چرا؟ - برایِ اینکه آزاد و رها از یک رنگه و می تونه هر رنگی باشه. حالا فهمیدی؟! و اینگونه است که از این پس،آزادی هایِ من، ترکیبی است از رنگ های گوناگون. آزادیِ من،آزادیِ پریا ست.
+ نوشته شده در چهارشنبه ششم تیر 1386ساعت 6:58 بعد از ظهر توسط احمدرضا حجارزاده
|
|
درباره وبلاگ 
|
